Hayır tırnaklarım için değil, doğam gereği hiç değil; yaralı bir kediyim ben, yüreğimde kocaman bir delik var. O zalim beni yüzüstü bıraktıktan sonra gelemedim kendime. Oysa ne güzeldi her şey, ne kadar mutluyduk birlikteyken. Şimdi duvardaki resmine bakıyorum günde birkaç defa. Kaçıp gittiği gün canlanıyor kafamda. Resmine bakıyorum, bakıyorum ve geçiyorum tırmalama tahtasının karşısına bir güzel tırmalıyorum içimden geldiğince. Attığım her tırmık biraz daha ferahlatıyor içimi sanki. Her tırmık bir ilaç, her tırmık bir merhem gibi geliyor bana. Bağıramıyorum, haykıramıyorum derdimi ortalıkta. Tüm yitik yüreklere selam olsun buradan.

 

Yorum Yap